Kanskje siste gong på breen.

Turen på Vinnubreen har i mange år vore ein av godbitane på programmet til KNT. I år var turen sett opp laurdag 14.august, men vermeldingane gjorde at den vart flytta til søndagen etter. Vi 20 som møttest i Nerdalen kl 07.30 fekk ein lang og innhaldsrik dag i nydeleg seinsommarver. Dessutan vart vi historisk. Breen har minka så mykje at det er vanskeleg å finne ei rute som let seg gjennomføre med ei stor gruppe når ein skal oppom begge toppane på Vinnufjellet. Det blir neppe fleire turar med KNT på Vinnubreen i overskodeleg framtid.

I gråver, med skodde over fjelltoppane, delte turleiarane ut seler og tau, og sa at i Kristiansund skein sola da dei køyrde heimafrå. Med denne løfterike meldinga  var det berre å leggje i veg frå parkeringsplassen og følgje stien mot Grasdalen. Lia opp vart tilbakelagt i jamnt og fint tempo, og første stopp var ved Virumsetra. Etter ein liten matbit og litt drikke, var turleiar Petter Brevik ivrig etter å komma seg vidare. Han sette kursen mot Hestbreen. Over myr og bakkar bar det, mot berga og isen. Vi måtte klyve eit godt stykke opp for å finne ein brukbar plass å gå på breen. Så var det å grave i sekken etter stegjern og snøre på seg remediene. Mens vi dreiv på, begynte skydekket å revne og vi fekk dei første glimta av toppane rundt oss, herleg!  Det er alltid spennande når eit taulag legg i veg om alle har stegjern som heng på. Litt plunder vart det denne gongen også, men omsider snodde to små ormar seg forsiktig over blåisen. Det vart å gå i sikk og sakk for å unngå dei verste sprekkene. Vi peila oss inn  mot Dronninga og toppen av 1000-metersbakken. Etterkvart som vi la både distanse og høgdemeter bak oss, revna skydekket totalt. Vi måtte stoppe for å pakke ned jakker og genserar. Stilt og fint var det også. Forholda på breen vart også enklare jo høgare opp vi kom. Da det vart slutt på snøen, var det berre å gå rett på steinhellene. Vi var på toppen av bakken og kunne nyte eit mektig panorama. Dei siste to-tre kilometrane opp ryggen av Dronninga vart tilbakelagt i strålande sol med utsikt utover Sunndalsfjorden på den eine sida og mot Kongen og Skarfjell på den andre.

Etter ein skikkeleg rast og ei deilig stund i sola, var det tid for rapell ned på breen. Ingar Hannaset fann ein høvleg plass nedanfor den siste mota mot toppen. Her vart det rigga til med tau og sikringar. Ein etter ein rapellerte vi ned ca. 20 meter og avslutta  med eit hopp ut på breen. Enkelte gjorde det unna på eit par minutt, mens andre var lite vant med slik nedfart, og trengte lenger tid. I alle fall begynte tidsskjemaet vårt å sprekke. ”Er vi på Kongen klokka 19.00, er vi i rute”, hadde Petter sagt. Da alle var nede på breen var ho 18.30. Det var ein fantastisk vakker ettermiddag, og mange var stemt på å klyve opp berga på nordvestsida av Kongen. Å gå over breen lenger øst var utelukka på grunn av store sprekker. ”Nei, det blir for seint. Vi får gå ned breen under sprekkene og så  mot nord retning Botnen”, var beskjeden vi fekk. Det første stykket var riktig fint, men så bar det over ein kant og styggeleg bratt nedover. Her var det tydeleg at breen hadde gått ned dei siste åra. Der ein tidlegare la ruta mot Kongen, var det no bratt blåis med sprekker,stein og grus. Vi heldt oss heilt på venstresida av bretunga, og var ganske letta da vi nådde berga ca. 100 m lenger ned.

Vegen tilbake til Virumsetra tok si tid. Det var mykje ur å gå i, og litt kronglete over bekkefar og ned bratte skråningar. Sola gjekk ned, og himmelen mot Virumdalen vart rosa. Vi kom heldigvis ned til setra før det vart mørkt. Ned lia hadde vi stor glede av hovudlyktene. Det vart sprekk i feltet på slutten, men rundt midnatt var alle nede på parkeringsplassen; lykkelege og fulle av inntrykk. Vi hadde vore på tur i 16 timar, og vi hadde opplevd noko av det flottaste Nordmørsnaturen  kan by på. Ein stor takk KNT og ikkje minst til turleiarane Petter Brevik og Ingar Hannaset for ein fantastisk flott dag.

Anne Britt Røe Malvik

Bilder: Marit Reiso